ΑΕΡΟΣΤΑTΟ

9o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ Τμήμα ΣΤ2
Το < αερόστατο> είναι ένα ηλεκτρονικό περιοδικό με εικόνες, σκόρπιες λέξεις και ήχους που έχουν άλλο βάρος από το συνηθισμένο. Όχι γιατί η ματαιοδοξία μας τις κάνει πιο σοβαρές αλλά επειδή η φωνή μας τις κάνει πιο ακριβές στα μάτια και τα αυτιά μας.
Χώρος υπάρχει για όποιον θέλει το ταξίδι. Προορισμός είναι το <οπουδήποτε έχει καθαρό αέρα >και σημάδι επιστροφής ο ορίζοντας
Κοπιάστε, καλώς ήρθατε.

Διαλέξαμε για εσάς...

Διαλέξαμε για εσάς...
<... ... σε μια γεμάτη καρδιά υπάρχει χώρος για όλα, σε μια άδεια δεν υπάρχει χώρος για τίποτα...>> Antonio Porchia

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

ΛΕΝΓΚΩ



ΕΛΛΑΔΑ

Στην κυρά μάνα μας μη δίνεται βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά
κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς
ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μιά ιστορία
πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σα γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ
τ΄άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου΄χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί


Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα

ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές
κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
το όνειρο που φεύγει τη τρομάζει
να αναζητάει μιά χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
πες μας πάλι τι ζητάς

Χάρις Αλεξίου
Μουσική / στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος 1975

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου